جهت یابی با ساعت



جهتیابی، یافتن جهتهای جغرافیایی است. جهتیابی در بسیاری از موارد کاربرد دارد. برای نمونه وقتی در کوهستان، جنگل، دشت یا بیابان گم شدهباشید، با دانستن جهتهای جغرافیایی، میتوانید به مکان مورد نظرتان برسید. یکی از استفادههای مسلمانان از جهتیابی، یافتن قبله برای نماز خواندن و ذبح حیوانات است. کوهنوردان، نظامیان، جنگلبانان و... هم به دانستن روشهای جهتیابی نیازمندند.
هرچند امروزه با وسایلی مانند قطبنما یا سامانه موقعیتیاب جهانی (جیپیاس) میتوان به راحتی و با دقت بسیار زیاد جهت جغرافیایی را مشخص کرد، در نبود ابزار، دانستن روشهای دیگر جهتیابی مفید و کاراست.
با کمک یک ساعت عقربه دار می توان راستای شمال - جنوب را مشخص کرد. ساعت خود را در مقابل چشمان خود نگه دارید و آن را طوری بچرخانید و بدست بگیرید که نوک عقربه ساعت شمار به سمت خورشید گرفته شود. در این حالت نیمساز زاویه بین عقربه ساعت شمار و عدد 12 بر روی ساعت، راستای جنوب را مشخص می کند و جهت مخالف آن راستای شمال را نشان می دهد. البته باید در نظر داشته باشید که این قاعده در نیمکره شمالی و بین محدوده 5/23 N تا 5/66 N درجه به این صورت است و در نیم کره جنوبی بین محدوده 5/23 S تا 5/66 S درجه کاملا برعکس است. یعنی در هنگام تعیین راستای شمال و جنوب باید عدد 12 بر روی ساعت را به طرف خورشید گرفته و نیمساز زاویه بین عدد 12 و عقربه ساعت شمار راستای شمال را نشان می دهد. یکی از نکاتی که باید توجه داشته باشید این است که اگر ساعت شما بر روی ساعتی غیر از ساعت واقعی (زمانی که ساعت رسمی کشور را برای استفاده از روشنایی روز یک ساعت جلو می برند) تنظیم است باید نیمساز زاویه بین عقربه ساعت شمار با عدد 13 یا همان 1 را در نظر بگیرید.

جهت یابی با ساعت دیجیتالی
اما خیلی از مردم دارای ساعت دیجیتالی هستند. در این شرایط برای تعیین جهت کافی است که ساعت را خوانده و سپس روی کاغذ ساعتی عقربه دار که همان ساعت را نشان می دهد رسم کنید و در همان لحظه بدون اینکه وقت را صرف کنید با استفاده از این ساعت کاغذی طبق مراحل بالا راستای شمال - جنوب را پیدا کنید.
جهت یابی در هوای مه آلود
در هوای مه آلود و هنگامی که تنها هاله ای از خورشید در آسمان مشخص است و جایگاه آن بخوبی قابل تشخیص نیست می توانید از روش بالا استفاده کنید. در این حالت کافی است که یک تکه چوب نازک داشته باشیم و آن را بصورت قائم در زمین فرو کنیم و سایه آن در روی زمین هم راستا با جهت تابش خورشید بر روی زمین می افتد که نوک سایه دقیقا در جهت مخالف خورشید قرار می گیرد. حال که جایگاه خورشید مشخص شده است می توان از روش شرح داده شده راستای شمال - جنوب را مشخص کرد.
ساده ترين راه شناخت جهت ها توجه به محل طلوع و غروب آفتاب است.
طبق قرارداد سمتي كه خورشيد طلوع مي كند خاور يا مشرق و مقابل آن را كه محل غروب آفتاب است باختر يا مغرب گويند.
روشهاي جهت يابي
الف – در روز
•بوسيله ساعت مچي و خورشيد
•بوسيله سايه چوب
ب – در شب
•بوسيله ستاره قطبي
•بوسيله هلال ماه
به وسيله ساعت مچي و خورشيد
•در هنگام روز ساعت را به طور افقي بگيريد.
•عقربه ساعت شمار را به طرف خورشيد اشاره دهيد.
•نيمساز زاويه بين عقربه ساعت شمار و علامت ساعت دوازده جنوب را نشان خواهد داد.
به وسيله سايه چوب
•يك ميله چوبي يا فلزي را به طور عمودي در زمين قرار مي دهيم.
•نوك سايه ميله چوبي را علامت مي گذاريم
•پس از مدتي نوك سايه ميله چوبي را كه تغيير كرده است علامت گذاري مي كنيم.
•به وسيله خطي اين دو نقطه را در روي زمين به هم وصل مي كنيم .
•اگر خطي بر اين خط عمود كنيم جهت شمال و جنوب را براي ما مشخص مي كند.
نكته
•زمين دور محوري فرضي كه از شمال و جنوب اين كره بزرگ مي گذرد مي چرخد.
•اين چرخش زمين موجب مي شود كه ما تصور كنيم ستارگان جاي خود را در آسمان تغيير مي دهند.
•تنها يك ستاره وجود دارد كه جاي آن در آسمان ثابت مي باشد به نام ستاره قطبي.
•اگر بتوانيـم اين ستــاره ثــابت وغير متحرك را در آسمان پيدا كنيم و رو به آن بـايستيم درسـت به سمت شمال ايستاده ايم.

پيدا نمودن شمال حقيقي توسط ستاره ها
•در هنگام شب كه آسمـان صـاف است از يـك مجمــوعـه هفـت ستــاره اي بـه نـــام دب اكبر ( خرس بزرگ ) استفاده مي كنيم. شكل اين هفت ستاره به صورت يك ملاقه است كه هـر گاه فاصله دو ستاره سر آن را پنج برابر امتـداد دهيم به ستاره قطبي مي رسيم كه خود ابتـداي هفت ستاره دب اصغر ( خرس كوچك) است.
به وسيله هلال ماه
•هميشه هـلال ماه در نيمـه اول ماه تحدبش ( برجستگي ) آن به سمـت غرب و در نيمه دوم ماه به سمت شرق مي باشد.
منابع:
۱. http://www.emdadgar.com/special/map/jahatyabi.htm
۲. مجلهٔ اطلاعات علمی، شمارهٔ پیدرپی ۳۳۱، ماهنامهٔ فروردین ۱۳۸۶.
۳. رسالهٔ توضیحالمسایل آیتالله مکارم شیرازی، صص ۱۲۷ و ۱۲۸ وسایت آیهالله مکارم شیرازی.
۴. کتاب«کوهپیمایی،مقدماتی برآموزش کوهنوردی»،غلامحسین حسنپور،تهران،بامدادکتاب،۱۳۸۵.